Piątek

Wspomnienie bł. Jerzego Matulewicza, biskupa

Dzisiejsze czytania: 2 Sm 11,1-4a.5-10a.13-17.27c; Ps 51,3-7.10-11; Mt 11,25; Mk 4,26-34

"Mówił dalej: Z królestwem Bożym dzieje się tak, jak gdyby ktoś nasienie wrzucił w ziemię. Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy, nasienie kiełkuje i rośnie, on sam nie wie jak. Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarnko w kłosie. A gdy stan zboża na to pozwala, zaraz zapuszcza się sierp, bo pora już na żniwo.

Mówił jeszcze: Z czym porównamy królestwo Boże lub w jakiej przypowieści je przedstawimy? Jest ono jak ziarnko gorczycy; gdy się je wsiewa w ziemię, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi. Lecz wsiane wyrasta i staje się większe od jarzyn; wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki powietrzne gnieżdżą się w jego cieniu. W wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli /ją/ rozumieć. A bez przypowieści nie przemawiał do nich. Osobno zaś objaśniał wszystko swoim uczniom."

Z czym porównać Królestwo Boże? Z ziarnem? A dlaczego właśnie z ziarnem? Bo z jednego małego ziarna jest wiele ziaren w kłosie?

Niezrozumiałe dzisiaj porównanie. Bo świat nierozumie Boga. A takie to proste... Bo Królestwo Boże zaczyna się w sercu każdego człowieka. Mała jedna myśl, która przeradza się w czyn świadczy o tym, czy człowiek żyje nadzieją Królestwa Bożego. Mały czyn, a owoc tego może być różnoraki. A jaki jest w naszym życiu?

Taki jak Dawida? Podstępny i zabijający, czy dający radość życia?