Pewnego dnia szatan wymyślił wspaniały sposób, aby wspaniale się zabawić. Zbudował diabelskie lustro, które posiadało magiczną właściwość. Wszystko co było piękne i dobre odbijało się w nim jako brzydkie wręcz koszmarne, podczas gdy to co złe i odrażające wydawało się wielkie i wspaniałe.Szatan wędrował sobie wszędzie ze swym straszliwym lustrem. A wszyscy ci co się w nim przeglądali zaczynali drżeć ze strachu, zamiast siebie widzieli istoty koszmarne i odrażające. Złośliwiec świetnie się przy tym bawił, im bardziej było coś odrażające, tym bardziej mu się to podobało. Pewnego dnia to co ujrzał w lustrze, tak mu przypadło do gustu i rozbawiło, że ogarnął go niepohamowany śmiech. Lustro nagle wypadło mu z rąk i rozbiło się na miliony kawałków. Wkrótce potem złośliwy i potężny huragan rozwiał po całym świecie potłuczone cząstki zwierciadła.

Niektóre z nich były mniejsze od ziarenka piasku i dostało się do oczu wielu, wielu ludzi, którzy wtedy zaczęli widzieć wszystko na opak. Dostrzegali jedynie i przede wszystkim to co było złe. Inne odłamki zostały przerobione na szkła do okularów. Ludzie noszący takie okulary nie potrafili zauważyć już tego co było dobre i sprawiedliwe, zatracili możliwości oceniania własnych czynów i wydarzeń. Czy nie natknęliście się  przypadkiem na takich osobników? Któryś z kawałków lustra był tak duży, że użyto go jako szybę okienną.Biedacy spoglądający przez to okno dostrzegali jedynie antypatycznych sąsiadów, którzy cały swój czas poświęcali na to by dokuczyć wszystkim.

Bóg zauważył co się wydarzyło na świecie, bardzo się zasmucił. Postanowił pomóc ludziom, którzy padli ofiarą żartu szatana. Powiedział: Poślę na świat mojego Syna. On jest moim obrazem, moim zwierciadłem. On odbija moją dobroć, sprawiedliwości i miłość.Uosabia człowieka takiego jakim go wymyśliłem i pragnąłem.

Jezus przybył jako zwierciadło dla ludzi. Kto się w nim przeglądał odkrywał dobro i piękno, uczył się odróżniać je od egoizmu i kłamstwa, niesprawiedliwości i pogardy. Chorzy odnajdywali odwagę do życia, cierpiący czerpali siły by pokonać ból, zrozpaczeni odzyskiwali nadzieję. Jezus pocieszał strapionych i pomagał ludziom pokonywać strach przed śmiercią. Wielu ludzi kochało lustro Boga i podążało za Jezusem. Czuli że On rozpalił ich serca.

Jednak niektórzy widząc to pękali ze złości, postanowili zniszczyć Boże zwierciadło.

Jezus został zabity. Lecz krótko po tym zerwał się nowy potężny huragan: Duch Święty. Uniósł miliony kawałków lustra Boga i rozsiał je po całym świecie. Jeśli do czyjegoś oka dostanie się najmniejszy okruszek tego zwierciadła człowiek ów zaczyna widzieć świat i ludzi tak jak widział go Jezus. Dostrzega przede wszystkim rzeczy dobre i piękne, sprawiedliwość i szlachetność, radość i nadzieję, natomiast zło i niesprawiedliwość wydają mu się łatwe do pokonania.