Starszy nazywał się Frank i miał 20 lat.

Młodszy Ted miał 18 lat.

Wiele czasu spędzali razem, ich przyjaźń sięgała czasów szkoły podstawowej.

Razem postanowili zaciągnąć się do wojska.

Przed wyjazdem przyrzekli sobie u rodzinom, że będą wzajemnie uważać na siebie.

Szczęście im sprzyjało i znaleźli się w tym samym batalionie.

Batalion ich został wysłany na wojnę.

Było to straszliwa wojna, pośród rozpalonych piasków pustyni.

Przez pewien czas Frank i Ted przebywali o obozie, chronionym przez lotnictwo.

Lecz któregoś dnia pod wieczór przyszedł rozkaz by wkroczyć na terytorium nieprzyjaciela.

Żołnierze pod piekielnym ogniem wroga dotarli do pewnej wsi.

Ale nie było Teda. Frank szukał go wszędzie.

Znalazł jego nazwisko w spisie zaginionych.

Zgłosił się u komendanta z prośbą o pozwolenie na poszukiwanie jego przyjaciela.

- To jest zbyt niebezpieczne - odpowiedział komendant.

- Straciłem już twego przyjaciela, straciłbym również ciebie. Tam ostro strzelają.

Frank mimo wszystko poszedł.

Po kilku godzinach znalazł Teda śmiertelnie rannego.

Ostrożnie wziął go na ramiona. Nagle dosięgnął go pocisk.

Nadludzkim wysiłkiem udało mu się donieść przyjaciela do obozu.

- Czy warto było umierać, by ratować umarłego? - spytał komendant.

- Tak - wyszeptał Frank, gdyż przed śmiercią Ted powiedział: - Wiedziałem, że przyjdziesz.

To właśnie powiemy Bogu w takiej chwili: "Wiedziałem, Boże, że przyjdziesz!"